Zapewne nie.

A jednak bez większego namysłu oddajemy w małe dłonie urządzenie, które wciąga, podkręca dopaminę, przycina sen, rozbija koncentrację i po kawałku wyjada relacje. „Bo wszyscy mają”, „bo to wygodne”, „bo inaczej się nie da” — to narracje dorosłych, nie potrzeby dzieci.

Smartfon nie jest neutralny: uczy natychmiastowej gratyfikacji, trenuje niepokój, podmienia prawdziwy ruch i żywy kontakt na przewijanie. Zatrzymaj się na moment: ile godzin dziennie ekran zjada z życia Twojego dziecka? Co wypada w zamian — sen, sport, rozmowa, nuda, z której rodzi się kreatywność?

Komu oddajesz ster nad jego uwagą: sobie czy aplikacjom zaprojektowanym, by trzymać je jak najdłużej? Decyzja o „pierwszym smartfonie” to nie zakup gadżetu, tylko polityka rodzinna: zasady, granice, konsekwencja i własny przykład.

Można inaczej: później wprowadzić urządzenie, trzymać je z daleka od sypialni i stołu, umawiać się na konkretne okna użycia, a resztę dnia wypełniać ruchem, zadaniami i rozmową. Nie chodzi o wojnę z technologią, tylko o ochronę tego, co najcenniejsze: mózgu, snu, relacji, ciekawości świata.

Jeśli w życiu dorosłych mówimy „detoks”, „higiena”, „granice”, to dzieciom należy się to samo — z naszej decyzji, zanim algorytmy podejmą ją za nas.